12. Karışıklıklar
Bella’yla sessizce Biyoloji sınıfına yürüdük. O sırada kendimi yanımdaki kıza
gerçek ve somut olana Alice’in yalancı anlamsız görüşlerini kafamdan uzak tutacak
herhangi bir şeye odaklamaya çalışıyordum.
Kaldırımda Trigonometri sınıfından bir çocukla bir ödevi tartışan Angela
Weber’in önünden geçtik. Yine hayal kırıklığı bekleyerek düşüncelerini dikkatsizce
taradım; ama bu sefer arzulu anlamlarıyla şaşırdım.
Ah Angela’nın istediği bir şey vardı. Maalesef kolaylıkla hediye paketi
yapılamazdı.
Angela’nın umutsuz sevgisiyle bir anlığına garip şekilde rahatlamıştım. Onun
asla bilmeyeceği bir yakınlık duygusu beni sardı ve o saniyede bu iyi insan kızıyla
aynı noktadaydım.
Trajik bir aşk hikayesi yaşayan tek kişinin ben olmadığımı görmek garip
şekilde avutucuydu. Kalp kırıklığı her yerdeydi.
Takip eden saniyede aniden sinirlenmiştim çünkü Angela’nın hikayesi trajik
olmak zorunda değildi. O insandı karşısındaki insandı ve kafasında aşılamaz
gözüken farklılık saçmaydı benim durumumla karşılaştırıldığında tamamen
saçmaydı. Kalbinin kırık olması için bir neden yoktu. İstediğiyle olmamasına hiçbir
geçerli sebep yokken ne kadar da gereksiz bir üzüntü yaşıyordu. Niye istediğine
sahip olmasın ki? Niye bu hikayenin mutlu bir sonu olmasın?
Ona bir hediye vermek istiyordum… Pekala ona istediğini verecektim. İnsan
doğasıyla ilgili bildiklerimle muhtemelen zor bile olmayacaktı. Sevgisinin öznesinin
yanında duran çocuğun hislerini taradım. İsteksiz görünmüyordu sadece Angela’yla
aynı zorluk yüzünden engellenmişti. Umutsuz ve kaderine boyun eğmiş onun gibi.
Yapmam gereken tek şey fikri aşılamaktı…
Plan kolaylıkla hazırlandı senaryo çabalamama gerek kalmadan kendini
yazdı. Emmett’ın yardımına ihtiyacım olacaktı – asıl zorluk ona bunu kabul
ettirmekti. İnsan doğasını idare etmek vampir doğasını idare etmekten çok daha
kolaydı.
Çözümümde Angela’ya hediyemden memnun kalmıştım. Dikkatimi kendi
problemlerimden uzaklaştırmak için iyiydi. Benimki de böyle kolay
çözülemeyeceğine göre.
Bella ile yerlerimize oturduğumuzda ruh halim biraz iyileşti. Belki daha
olumlu olmalıydım. Belki Angela’nın açık çözümünün farkında olmaması gibi bir
yerlerde gözümden kaçan bir çözüm vardı bizim için. Pek mümkün değil… ama niye
umutsuzlukla vakit harcamalıydı ki? Konu Bella olunca boşa harcayacak zamanım
yoktu. Her saniye önemliydi.
Bay Banner eski bir televizyon getiriyordu. Özel olarak ilgilenmediği bir
bölümü – genetik bozukluklar – önümüzdeki üç gün boyunca bir film göstererek
geçecekti. Lorenzo’s Oil pek eğlenceli değildi; ama bu odadaki heyecanı durdurmadı.
Notlar yok test materyalleri yok. Üç boş gün. İnsanlar havalara uçmuştu.
Benim için fark etmezdi. Bella’dan başka hiçbir şeye dikkat etmeyi zaten
düşünmüyordum.
Bugün kendime nefes almak için yer bırakmak amacıyla sandalyemi
onunkinden uzaklaştırmadım. Onun yerine normal bir insanın oturacağı kadar
yakın oturdum. Arabadakinden daha yakın vücudumun sol tarafının onun teninden
gelen sıcaklıkla kaplanmasına yetecek kadar.
Bu garip bir deneyimdi hem keyif hem de gerginlik vericiydi; ama bunu bir
masada karşısında oturmaya tercih ederdim. Alıştığımdan fazlaydı; ama anında
anladım ki yeterli değildi. Tatmin olmamıştım. Ona bu kadar yakın olmak sadece
daha da yakınlaşmak istememe neden oluyordu. Çekim yaklaştıkça güçleniyordu.
Onu tehlike mıknatısı olmakla suçlamıştım. Şu anda bu kelimenin tam
anlamıyla gerçek gibiydi. Ben tehlikeydim ve kendime ona yaklaşmak için izin
verdiğim her santim ile çekimi kuvvetleniyordu.
Ve sonra Bay Banner ışıkları kapattı.
Işıksızlığın gözlerim için çok az şey ifade ettiği düşünülürse bunun böyle
farklılık yaratması garipti. Hala önceki kadar kusursuz görebiliyordum. Odanın her
ayrıntısı netti.
O zaman bana göre karanlık olmayan bu karanlıktaki ani elektrik şoku
niyeydi? Böyle net görebilen tek kişi olduğumu bildiğim için miydi? Benim ve
Bella’nın diğerlerine görünmez olduğumuzu bildiğim için? Sanki yalnızmışız gibi
sadece ikimiz karanlık odada saklanmış birbirimize çok yakın otururken…
Elim iznim olmaksızın ona doğru hareket etti. Sadece eline dokunmak için
onu karanlıkta tutmak için. Bu çok dehşet verici bir hata mı olurdu? Eğer tenim onu
rahatsız ederse sadece elini çekerdi…
Onu anında geri çektim kollarımı göğsümde sıkıca kavuşturdum ve ellerimi
sıktım. Hata yapmak yok. Kendime hiç hata yapmayacağıma dair söz vermiştim ne
kadar küçük görünürlerse görünsünler. Eğer elini tutarsam sadece daha fazlasını
isterdim – başka bir önemsiz dokunuş ona doğru başka bir hareket. Bunu
hissedebiliyordum. İçimde yeni bir arzu büyüyor öz kontrolümü ezmeye
çalışıyordu.
Hata yapmak yok.
Bella kollarını güvenle göğsünde kavuşturdu ve ellerini yumruk yaptı tıpkı
benim gibi.
Ne düşünüyorsun? Bu kelimeleri ona fısıldamak için ölüyordum; ama oda o
kadar sessizdi ki fısıltı bile duyulabilirdi.
Film başladı ve karanlığı sadece biraz aydınlattı. Bella bana bir bakış attı.
Vücudumu tuttuğum katı pozisyonu – onunki gibi – fark etti ve gülümsedi.
Dudakları hafifçe ayrıldı ve gözleri samimi davetlerle dolu gibi göründü.
Ya da belki görmek istediğimi görüyordum.
Ben de ona gülümsedim; soluğu kesildi ve hızla gözlerini kaçırdı.
Bu daha da kötü hale getirdi. Düşüncelerini bilmiyordum; ama aniden daha
önce haklı olduğuma ona dokunmamı istediğine emindim. Benim gibi bu tehlikeli
arzuyu o da hissediyordu.
Vücudu ile vücudum arasında elektrik vızıldamaya başladı.
Bir saat boyunca hareket etmedi benim gibi o da katı kontrollü pozisyonunu
tuttu. Arada sırada bana baktı ve o anlarda vızıldayan akım beni ani bir şokla sarstı.
Ders geçti – yavaşça; ama yine de yeterince yavaş değil. Bu çok yeniydi
onunla birlikte günlerce böyle oturabilirdim sadece hissi tamamen yaşamak için.
Dakikalar ilerler mantık ben ona dokunmayı haklı çıkarmaya çalıştığım
sırada arzuyla savaşırken kendimle farklı farklı bir düzine tartışma yaşadım.
Sonunda Bay Banner ışıkları tekrar açtı.
Parlak florasan ışığında odadaki hava normale döndü. Bella iç çekti ve
gerindi parmaklarını esnetti. O pozisyonda uzun süre kalmak onun için mutlaka zor
olmalıydı. Benim için daha kolaydı – hareketsizlik doğaldı.
Yüzündeki rahatlamış ifadeye güldüm. “Eh bu ilginçti.”
“Hmm.” diye mırıldandı açıkça neyden bahsettiğimi anlayarak; ama yorum
yapmayarak. Şu anda ne düşündüğünü bilmek için neler vermezdim.
İç çektim. Dilemek hiçbir işe yaramazdı.
“Gidelim mi?” diye sordum kalkarak

Yüzünü buruşturdu ve sallanarak ayağa kalktı elleri düşmekten
korkuyormuş gibi dışa dönüktü.
Ona elimi verebilirdim ya da o eli dirseğinin altına koyup – sadece hafifçe –
dengesini sağlamasına yarım edebilirdim. Şüphesiz bu o kadar da dehşet verici bir
kural ihlali olmazdı…
Hata yapmak yok.
Spor salonuna yürürken çok sessizdi. Kaşları arasındaki kıvrım oradaydı
derin derin düşündüğünün bir işareti. Ben de düşüncelere dalmıştım.
Tenine bir dokunuş onu ekşitmez diye iddia etti bencil tarafım.
Elimdeki basıncı kolaylıkla hafifletebilirdim. Kendimi sıkı kontrol edebilirsem
çok zor değildi. Dokunma duyum insanlarınkinden daha gelişmişti; kristal kupaları
hiçbirini kırmadan atıp tutabilir bir sabun köpüğünü patlatmadan okşayabilirdim.
Sıkı kontrol altında olduğum sürece…
Bella bir sabun köpüğü gibiydi – narin ve kısa ömürlü. Geçici.
Onun hayatındaki varlığımı ne kadar süre haklı çıkarabilecektim? Ne kadar
vaktim vardı? Şimdiki gibi bir şansım olacak mıydı bu an gibi bu saniye gibi? Her
zaman erişebileceğim bir yerde olmayacaktı…
Bella spor salonunun kapısında yüzünü bana döndü ve gözleri ifadem üzerine
büyüdü. Konuşmadı. Gözlerindeki yansımadan kendime baktım ve içimde
yaşadığım çatışmayı gördüm. Daha iyi olan yanım tartışmayı kaybettiğinde
yüzümün değişimini izledim.
Elim ben bilinçli bir emir vermeksizin kalktı. En ince camdan yapılmış gibi bir
köpük kadar narinmiş gibi parmaklarım elmacık kemiklerini örten deriyi okşadı.
Dokunuşumun altında ısındı ve saydam teninin altında kan akışının hızlandığını
hissettim.
Yeter diye emrettim elim kendini yüzünün yanına biçimlendirmek için yanıp
tutuşmasına rağmen. Yeter.
Elimi geri çekmek kendimi ona doğru daha da yaklaşmaktan alıkoymak çok
zordu. Bir anda binlerce farklı ihtimal kafamın içinde belirdi – ona dokunmanın
binlerce farklı yolu. Parmak ucumla dudaklarının şeklini izlemek avucumu
çenesinin altına yerleştirmek tokasını çıkarıp saçlarının elime doğru dökülmesine
izin vermek kollarımı beline dolamak onu vücudumun önünde tutmak…
Yeter.
Kendimi dönmek için ondan uzaklaşmak için zorladım. Vücudum katı bir
şekilde hareket etti – isteksizce.
Hızla yürürken – ayartıdan neredeyse koşarak kaçarken – zihnimin onu
izlemek için kalmasına izin verdim. Mike Newton’ın düşüncelerini yakaladım – en
seslileriydi – Bella’nın gözleri odağını kaybetmiş ve yanakları kırmızı halde onu fark
etmeden yanından geçişini izliyordu. Öfkeyle baktı ve ismim kafasında hakaretlerle
karıştı; kendimi hafifçe sırıtmaktan alıkoyamadım.
Elim sızlıyordu. Esnetip yumruk yaptım; ama acısızca batmaya devam etti.
Hayır onu ekşitmemiştim – ama ona dokunmak yine de bir hataydı.
Ateş gibiydi – boğazımdaki susatıcı yangın bütün vücuduma yayılmış gibi.
Bir daha ona yakın olduğumda kendimi ona dokunmaktan tekrar
alıkoyabilecek miydim? Ve ona bir kere dokunduğumda orada durabilecek miydim?
Daha fazla hata yapmak yok. Bu kadar. Anının tadını çıkar Edward dedim
kendime ümitsizce ve ellerini kendine sakla. Ya bu ya da kendimi gitmeye zorlamam
gerekecekti… bir şekilde çünkü hata yapmakta ısrar edersem onun yanında kalmak
için kendime izin veremezdim.
Derin bir nefes aldım ve düşüncelerimi düzenlemeye çalıştım.
Emmett beni İngilizce binasının dışında yakaladı.
“Selam Edward.” Daha iyi görünüyor. Garip; ama daha iyi. Mutlu.
“Selam Em.” Mutlu mu görünüyordum? Sanırım kafamdaki karmaşaya
rağmen öyle hissediyordum.
Çeneni kapatsan iyi olur çocuk. Rosalie dilini koparmak istiyor.
İç çektim. “Seni onunla uğraşmak zorunda bıraktığım için özür dilerim. Bana
kızgın mısın?”
“Hayır. Rose atlatır. Önünde sonunda olacaktı zaten.” Alice’in gördükleriyle…
Alice’in görüşleri şu anda düşünmek istediğim şey değildi. Dişlerim birbirine
kenetlenerek önüme baktım.
Dikkat dağıtıcı bir şeyler için aranırken Ben Cheney’nin önümüzdeki
İspanyolca sınıfına girdiğini gördüm. Ah – işte Angela Weber’e hediyesini vermek
için şansım.
Durdum ve Emmett’ın kolunu yakaladım. “Bir saniye dur.”
Ne oldu?

“Hak etmediğimi biliyorum; ama yine de benim için bir iyilik yapar mısın?”
“Ne?” diye sordu merakla.
Fısıldayarak – ve ne kadar sesli konuşulurlarsa konuşulsunlar insanların
duyamayacağı bir hızla – ona isteğimi açıkladım.
Bitirdiğimde bana boş bir ifadeyle baktı düşünceleri de yüzü kadar boştu.
“Yani?” dedim. “Bana yardım edecek misin?”
Cevap vermesi bir dakika aldı. “Ama niye?”
“Hadi ama Emmett. Niye olmasın?”
Sen kimsin ve kardeşime ne yaptın?
“Okulun hep aynı olduğundan şikayet eden sen değil miydin? Bu farklı bir
şey değil mi? Bir deney olarak düşün – insan doğası üzerine bir deney.”
Boyun eğmeden önce bana bir süre daha baktı. “Pekala bu farklı haklısın…
Tamam iyi.” Emmett homurdandı ve sonra omuz silkti. “Sana yardım edeceğim.”
Ona sırıttım şimdi işin içinde o da olduğu için daha hevesliydim. Rosalie bir
dertti; ama ona her zaman Emmett’ı seçtiği için borçlu olacaktım. Kimsenin benden
daha iyi bir erkek kardeşi yoktu.
Emmett’ın pratik yapmaya ihtiyacı yoktu. Sınıfa yürürken ona repliklerini
fısıldadım.
Ben çoktan arkamdaki sırasına yerleşmişti teslim etmek için ödevini
toparlıyordu. Emmett ile oturduk ve aynı şeyi yaptık. Sınıf henüz sessiz değildi;
bastırılmış konuşmaların mırıltısı Bayan Goff dikkatlerini isteyene kadar devam
ederdi. Şu anda acele etmiyordu son dersin kısa sınavlarını değerlendiriyordu.
“Ee” dedi Emmett sesi gerekenden daha yüksek olarak – eğer gerçekten
sadece bana konuşuyor olsaydı. “Angela Weber’e çıkma teklif ettin mi?”
Arkamdaki kağıt hışırtıları Ben donakaldığında ve dikkati anında bizim
konuşmamıza çekildiğinde aniden durdu.
Angela? Angela hakkında mı konuşuyorlar?
İyi. Dikkatini çekmiştim.
“Hayır.” dedim başımı açık bir pişmanlıkla yavaşça sallayarak.
“Niye?” dedi Emmett doğaçlama yaparak. “Tavuk musun?”
Yüzümü buruşturdum. “Hayır. Onun başka biriyle ilgilendiğini duydum.”
Edward Cullen Angela’ya çıkma mı teklif edecekti? Ama… Hayır. Bundan hiç
hoşlanmadım. Onu Angela’nın yakınında görmek istemiyorum. O… onun için doğru değil.
Güvenli… değil.
Cesareti koruyucu içgüdüyü beklemiyordum. Kıskançlık üzerinden
çalışıyordum; ama her ne işlerse…
“Bunun seni durdurmasına izin mi vereceksin?” diye sordu Emmett hakaret
edercesine tekrar doğaçlama yaparak. “Rekabete yok musun?”
Ona öfkeyle baktım; ama bana verdiği şeyi kullandım. “Bak sanırım o Ben
denen çocuktan gerçekten hoşlanıyor. Onu ikna etmeye çalışmayacağım. Başka kızlar
da var.”
Arkamda bulunan sandalyedeki tepki gergindi.
“Kim?” diye sordu Emmett senaryoya dönerek.
“Labaratuvar partnerim Cheney soyadlı biri olduğunu söyledi. Kim
olduğundan emin değilim.”
Gülümsememi engelledim. Sadece mağrur Cullen’lar bu küçük okuldaki
herkesi tanımıyor gibi yapıp inandırıcı olabilirdi.
“Edward.” diye mırıldandı Emmett daha alçak bir sesle çocuğa doğru
gözlerini devirerek. “Tam arkanda.” dedi ağız hareketleriyle öyle açıktı ki o insan
rahatlıkla okuyabilirdi.
“Ah.” diye mırıldandım.
Sandalyemi döndürdüm ve arkamdaki çocuğa bir bakış attım. Bir
saniyeliğine gözlüklerin arkasındaki siyah gözler korku doluydu; ama sonra açıkça
aşağılayıcı değerlendirmemden gücenerek dar omuzlarını dikleştirdi. Çenesi kasıldı
ve altın-kahverengi teni öfkeyle kızardı.
“Hah.” dedim kibirle Emmett’e dönerken.
Benden daha iyi olduğunu düşünüyor; ama Angela öyle düşünmüyor. Ona
göstereceğim…
Mükemmel.
“Dansa Yorkie’yle gideceğini söylememiş miydin ama?” diye sordu Emmett.
“Bu bir grup kararıydı belli ki.” Ben’in bundan emin olmasını istiyordum.
“Angela utangaç bir kız. Eğer B–eh eğer bir oğlanın ona çıkma teklif edecek cesareti
yoksa o da ona asla sormaz.”
“Sen utangaç kızları seviyorsun.” dedi Emmett doğaçlamaya dönerek. Sessiz
kızları. Hmmm bilmiyorum… Belki Bella Swan?
Ona sırıttım. “Kesinlikle.” Sonra rolüme geri döndüm. “Belki Angela
beklemekten bıkmıştır. Belki ona baloya beraber gitmeyi teklif ederim.”
Hayır etmeyeceksin diye düşündü Ben sandalyesinde doğrularak. Ne var o
benden uzunsa? Eğer o önemsemiyorsa ben de önemsemem. O bu okuldaki en iyi en zeki en
güzel kız… ve o beni istiyor.
Bu Ben’i sevmiştim. Parlak ve iyi niyetli gözüküyordu. Belki de Angela gibi
bir kıza layıktı.
Bayan Goff sınıfı selamlarken sıranın altından Emmett’e doğru başparmağımı
kaldırdım.
Tamam itiraf etmeliyim – bu biraz eğlenceliydi. diye düşündü.
Bir aşk hikayesini mutlu sona bağlamaktan memnun olarak kendi kendime
gülümsedim. Ben’in takip edeceğinden ve bu imzasız hediyemin Angela’ya
ulaşacağından emindim.
Bu insanlar altı inç uzunluğun mutluluklarını etkilemesine izin vererek ne
kadar da aptalca davranıyorlardı…
Başarım beni iyi bir ruh haline soktu. Yerime yerleşir ve eğlenmeye
hazırlanırken tekrar gülümsedim. Sonuçta Bella’nın öğle yemeğinde söylediği gibi
onu Beden dersinde hiç görmemiştim.
Mike’ın düşünceleri spor salonunun etrafındaki çağıltıda bulunması en kolay
olanıydı. Son birkaç haftada zihni tanıdıklaşmıştı. İç çekerek kendimi onu dinlemeye
verdim. En azından Bella’ya dikkat edeceğine emin olabilirdim.
Tam ona badminton eşi olmayı önerirken yetiştim; bunu söylerken diğer
ortaklıkları kafasından geçti. Gülümsemem soldu dişlerim birbirine kenetlendi ve
kendime Mike Newton’ı öldürmenin hoşgörülebilir bir seçenek olmadığını
hatırlatmam gerekti.
“Teşekkürler Mike – bunu yapmak zorunda değilsin biliyorsun.”
“Endişelenme yolundan uzak tutarım.”
Birbirlerine sırıttılar ve sayısız kazalar – her zaman bir şekilde Bella’ya bağlı –
Mike’ın kafasında belirdi.

Bella raketini sanki bir çeşit silahmış gibi temkinle tutar ve kortun gerisinde
duraklarken Mike başta tek başına oynadı. Sonra Koç Clapp oraya geldi ve Mike’a
Bella’nın oynamasına izin vermesini söyledi.
Eyvah diye düşündü Mike Bella iç çekip raketini garip bir açıyla tutarak ileri
yürüdüğünde.
Jennifer Ford kuşu düşünceleri kendini beğenmiş hale gelirken direkt olarak
Bella’ya gönderdi. Mike Bella’nın raketini hedefinin çok uzağında sallayarak
sendelediğini gördü ve atışı kazanmak için atıldı.
Bella’nın raketinin yörüngesini korkuyla izledim. Elbette gergin fileye çarptı
ve tekrar ona doğru gelip alnına indi ardından çınlayan bir küt sesiyle Mike’ın
koluna çarptı.
Of. Of. Ah. Bu iz bırakacak.
Bella alnını ovuyordu. Ekşindiğini bile bile oturduğum yerde kalmak zordu;
ama ne yapabilirdim eğer orada olsaydım? Ve ciddi gibi görünmüyordu… İzleyerek
durakladım. Eğer tekrar denemeye çalışma gibi bir niyeti varsa onu dersten
çıkarmak için bir bahane bulmam gerekecekti.
Koç güldü. “Kusura bakma Newton.” Bu kız gördüğüm en uğursuz kişi.
Diğerlerinin başına sarmamalı…
Bella eski izleyici rolüne geri dönebilsin diye kasten arkasını döndü ve başka
bir oyun izlemeye gitti.
Of diye düşündü Mike tekrar kolunu ovarak. Bella’ya döndü. “İyi misin?”
“Evet sen?” dedi mehcup bir şekilde kızararak.
“Sanırım sorun yok.” Mızmız gibi görünmek istemiyorum; ama acıyor!
Mike kolunu döndürdü ve irkildi.
“Ben burada bekleyeceğim.” dedi Bella yüzünde acıdan çok utanç ve
üzüntüyle. Belki en kötüsü Mike’a olmuştu. Kesinlike durumun bu olmasını
umuyordum. En azından Bella artık oynamıyordu. Raketini arkasında çok dikkatle
tutuyordu gözleri vicdan azabıyla büyümüştü… Kahkahamı öksürükle gizlemek
zorunda kaldım.
Bu kadar komik olan ne? Emmett öğrenmek istedi.
“Sonra anlatırım.” diye mırıldandım.
Bella tekrar oyuna girmedi. Koç onu görmezden geldi ve Mike’ın tek başına
oynamasına izin verdi.
Sınavı dersin sonunda çabucak bitirdim ve Bayan Goff erken çıkmama izin
verdi. Kampuste yürürken Mike’ı dikkatle dinliyordum. Bella’yla benimle ilgili
konuşmaya karar vermişti.
Jessica çıktıklarına yemin ediyor. Niye? Niye Bella’yı seçmek zorundaydı?
Mike buradaki asıl olağanüstülüğü anlamamıştı – onun beni seçtiğini.
“Ee.”
“Ne ee’si?”
“Sen ve Cullen ha?” Sen ve ucube. Sanırım eğer zengin biri senin için bu kadar
önemliyse…
Aşağılayıcı sanısına dişlerimi gıcırdattım.
“Seni ilgilendirmez Mike.”
Savunmacı. O zaman doğru. Kahretsin. “Bundan hoşlanmıyorum.”
“Hoşlanmak zorunda değilsin.” diye çıkıştı.
Niye onun nasıl bir sirk şovu olduğunu göremiyor? Diğerleri gibi. Ona bakışı.
İzlerken beni ürpertiyor. “Sana sanki… sanki yiyecek bir şeymişsin gibi bakıyor.”
Korkuyla sinerek cevabını bekledim.
Yüzü parlak kırmızıya dönüştü ve dudaklarını nefesini tutuyormuş gibi
birbirine bastırdı. Sonra aniden dudaklarının arasından bir gülüş çıktı.
Şimdi de bana gülüyor. Harika.
Mike döndü aksi düşüncelerle üzerini değişmek için soyunma odasına girdi.
Spor salonunun duvarına yaslandım ve kendimi toparlamaya çalıştım.
Nasıl olurdu da Mike’ın suçlamasına gülebilirdi – tam isabetti öyle ki
Forks’un her şeyin farkına varmaya başladığını düşünmüştüm… Niye onu
öldürebileceğim fikrine gülmüştü bunun tamamen doğru olduğunu bile bile?
Burada mizah neredeydi?
Onun sorunu neydi?
Hastalıklı bir mizah anlayışı mı vardı? Bu karakteriyle uyuşmuyordu; ama
nasıl emin olabilirdim? Ya da belki uçarı melekle ilgili hayalim bir açıdan doğruydu
hiç korku hissi olmaması konusunda. Cesur – kelime buydu. Başkaları aptal
diyebilirdi; ama ben onun ne kadar zeki olduğunu biliyordum. Ancak sebebi her ne
olursa olsun bu korkusuzluk ya da çarpık mizah anlayışı onun için iyi değildi. Onu
daima tehlikeye atan bu garip yoksunluk muydu? Belki de bana burada her zaman
ihtiyacı olurdu…
Ruh halim düzelmeye başlamıştı.
Eğer kendimi disipline sokabilir güvenli hale getirebilirsem o zaman belki de
onunla kalmam doğru olurdu.
Spor salonunun kapılarından yürüdüğünde omuzları katıydı ve alt dudağı
yine dişlerinin arasındaydı – bir sıkıntı işareti. Ancak gözleri benimkilerle buluştuğu
anda katı omuzları rahatladı ve geniş bir gülümseme yüzüne yayıldı. Bu garip
şekilde huzurlu bir ifadeydi. Tereddüt etmeden yanıma geldi vücudunun sıcaklığı
bana bir medcezir dalgası gibi çarpana kadar durmadı.
“Selam.” diye fısıldadı.
O anda hissettiğim mutluluk yine eşsizdi.
“Merhaba.” dedim ve sonra – çünkü ruh halim aniden öyle düzelmişti ki
onunla alay etme dürtüsüne direnemedim – ekledim “Beden dersi nasıldı?”
Gülümsemesi bocaladı. “İyi.”
Kötü bir yalancıydı.
“Gerçekten mi?” diye sordum üzerine gitmek üzereydim – başıyla ilgili hala
endişeliydim; acı çekiyor muydu? – ama Mike Newton’ın düşünceleri o kadar
yüksek sesliydi ki konsantrasyonumu bozdu.
Ondan nefret ediyorum. Keşke ölse. Umarım o gösterişli arabasını bir uçurumdan
aşağı sürer. Niye onu yalnız bırakamıyor? Kendi türüyle ilgilensin – ucubelerle.
“Ne?” diye sordu Bella.
Gözlerim tekrar yüzüne odaklandı. Mike’ın geri giden sırtına ve sonra tekrar
bana baktı.
“Newton sinirlerimi bozuyor.” diyerek itiraf ettim.
Ağzı açıldı ve gülümsemesi yok oldu. Belalı son saatini izleme gücümün
olduğunu unutmuş ya da kullanmadığımı ummuş olmalıydı. “Tekrar
dinlemiyordun?”
“Başın nasıl?”
“İnanılmazsın!” dedi dişlerinin arasından ve sonra arkasını dönüp sinirle park
yerine doğru ilerledi. Teni koyu kırmızı renge büründü – utanmıştı.
Sinirinin çabuk geçeceğini umarak adımlarımı ona uydurdum. Genellikle beni
çabuk affederdi.
“Seni Beden’de daha önce hiç görmediğimden bahseden sendin.” diye
açıkladım. “Meraklandım.”
Cevap vermedi; kaşları birleşti.
Arabama giden yolun erkek öğrencilerden oluşan bir kalabalık tarafından
kesildiğini görünce aniden durdu.
Acaba bu şeyle ne kadar hızlandılar…
Şu SMG vites pedallarına bak. Bunları dergiler dışında hiç görmemiştim…
Güzel ızgaralar…
Keşke öylece duran altmış bin dolarım olsa…
İşte bu Rosalie’nin arabasını sadece kasaba dışında kullanmasının daha iyi
olmasının nedeniydi.
Kalabalık ve hevesli oğlanların arasından arabama doğru yol açtım; bir saniye
tereddüt ettikten sonra Bella beni takip etti.
“Gösterişli.” diye mırıldandım içeri girerken.
“Ne tür bir araba bu?”
“Bir M3”
Suratını astı. “Arabaların dilinden anlamıyorum.”
“Bir BMW” Gözlerimi devirdim ve sonra birilerini ezmeden çıkmaya
odaklandım. Yolumdan çıkmak istemeyen birkaç çocukla göz göze gelmek zorunda
kaldım. Bakşımla yarım saniyelik buluşma onları ikna etmeye yetmiş gibi göründü.
“Hala sinirli misin?” diye sordum ona. Hoşnutsuzluk bildiren bakışı
rahatlamıştı.
“Kesinlikle” dedi sertçe.
İç çektim. Belki konuyu hiç açmamalıydım. Ah peki. Sanırım özür dilemeyi
deneyebilirdim. “Eğer özür dilersem beni affeder misin?”
Bir süre düşündü. “Belki… eğer gerçekten kastedersen” diye karar verdi. “Ve
bir daha yapmamaya söz verirsen.”
Ona yalan söylemeyecektim ve bunu kabul etmemin imkanı yoktu. Belki ona
başka bir değiş tokuş önerirsem…
“Peki ya kastedersem ve bu cumartesi senin sürmene izin verirsem?” Bu
düşünceye içimden irkildim.

Kaşlarının arasındaki kıvrım yeni pazarlığı kafasında tartarken tekrar geri
geldi. “Anlaştık.” dedi bir süre düşündükten sonra.
Özrüme gelince… Daha önce Bella’yı özellikle büyülemeyi hiç denememiştim;
ama şimdi iyi bir zaman gibi görünüyordu. Doğru yapıp yapmadığımı merak ederek
gözlerine derin derin baktım. En inandırıcı tonumu kullandım.
“O zaman seni üzdüğüm için çok üzgünüm.”
Kalp atışının sesi yükseldi ve ritmi aniden kesik kesik hale geldi. Gözleri
büyüdü biraz sersemlemiş göründü.
Yarım gülümsedim. Doğru yapmışım gibi gözüküyordu. Tabii ki ben de onun
gözlerinden uzağa bakmakta zorluk yaşıyordum. Eşit büyülenme. Yolu ezbere
bilmem iyi bir şeydi.
“Ve cumartesi sabahı erkenden kapında olacağım.” diye ekledim.
Gözlerini hızla kırpıştırdı kafasını sanki boşaltmak istermiş gibi salladı. “Iı”
dedi “eğer yolda açıklanamaz bir Volvo belirirse Charlie konusunda yardımcı
olmaz.”
Ah beni hala ne kadar az tanıyordu. “Arabayla gelmeye niyetim yok.”
“Nasıl–” diye sormaya başladı.
Onu böldüm. Cevaplamak kanıt olmadan zor olacaktı ve şimdi zamanı
değildi. “Merak etme. Orada olacağım arabasız.”
Başını yana eğdi bir saniyeliğine cevap için bastıracak gibi gözüktü; ama
sonra fikrini değiştirmiş göründü.
“’Sonra’ oldu mu?” diye sordu bugün kafetaryadaki bitmemiş diyalogumuzu
hatırlatarak; zor bir soruyu sadece daha da zoru için bırakmıştı.
“Sanırım oldu.” diye kabul ettim isteksizce.
Evinin önüne park ettim nasıl açıklayacağımı düşünürken gerildim… canavar
yanımı çok belli etmeden onu tekrar korkutmadan. Yoksa bu yanlış mıydı?
Karanlığımı az göstermek?
Öğle yemeğinde takındığı kibarca ilgili maskeyle bekledi. Eğer daha az gergin
olsaydım mantıksız sakinliği beni güldürürdü.
“Hala niye beni avlanırken göremeceğini mi merak ediyorsun?” diye sordum.
“Eh çoğunlukla tepkini merak ediyordum.” dedi.
“Seni korkuttum mu?” diye sordum yalanlayacağından emin olarak.
“Hayır.”
Gülmemeye çalıştım ve başaramadım. “Seni korkuttuğum için özür dilerim.”
Sonra gülümsemem silindi. “Sadece senin orada olman fikri… biz avlanırken.”
“Kötü mü olur?”
İç görüntü çok fazlaydı – Bella boş karanlıkta çok savunmasız; ben
kontrolden çıkmış halde… Kafamdan atmaya çalıştım. “Fazlasıyla.”
“Çünkü…?”
Derin bir nefes alıp bir anlığına yakıcı susuzluğa odaklandım. Onu hissettim
idare ettim üzerindeki hakimiyetimi kanıtladım. Beni bir daha asla kontrol
edemeyecekti – bunun doğru olmasını istedim. Onun için güvenli olacaktım. Onun
kokusuyla karşılaştığımda kararlılığımın bir fark yaratacağına inanmayı dileyerek
görmeksizin gelen bulutlara baktım.
“Avlanırken… kendimizi duyularımıza veririz.” dedim ona her sözcük
üzerine düşünerek. “Mantığımızı daha az kullanırız. Özellikle koku duyumuza. Eğer
sen kontrolümü kaybettiğimde yakınlarda olursan…”
O zaman şüphesiz olacakların – olabileceklerin değil olacakların – düşüncesinin
ıstırabıyla kafamı salladım.
Kalp atışındaki zıplamayı dinledim ve sonra huzursuzca gözlerini okumak
için döndüm.
Bella’nın yüzü sakin gözleri ciddiydi. Dudakları endişe olduğunu tahmin
ettiğim bir duyguyla büzülmüştü; ama neyin endişesi? Kendi güvenliği? Yoksa
benim ıstırabım? Belirsiz ifadesini kesin bir şekilde anlayabilmek için ona bakmaya
devam ettim.
O da bana baktı. Bir süre sonra gözleri büyüdü ve ışık değişmediği halde
gözbebekleri genişledi.
Nefes alıp verişim hızlandı sessiz araba aniden vızıldıyor gibiydi tıpkı bu
öğleden sonra karanlık Biyoloji sınıfında olduğu gibi. Nabız gibi atan akım yine
aramızda yarıştı ve kısa bir süre için ona dokunma arzum susuzluğumun
isteklerinden bile daha güçlüydü.
Çarpan elektrik tekrar bir nabzım varmış gibi hissetmemi sağladı. Vücudum
onunla şakıyordu. Sanki insanmışım gibi. Dünyadaki her şeyden çok dudaklarının
sıcaklığını benimkilerde hissetmek istedim. Bir saniyeliğine o gücü o kontrolü
bulabilmek için çaresizce çabaladım ağzımı onun tenine o kadar yaklaştırabilmek
için…
Düzensizce bir nefes aldı ve ancak o zaman benim daha hızlı soluk almaya
başladığımı ve onun nefes almayı tamamen kestiğini fark ettim.
Aramızdaki bağı koparmaya çalışarak gözlerimi kapattım.
Daha fazla hata yok.
Bella’nın varlığı narin bir dengeye sahip binlerce kimyasal işleme bağlıydı
hepsi çok kolay bozulabilirdi. Akciğerlerinin ritmik çalışması oksijen akışı onun için
hayat ya da ölümdü. Narin kalbinin titrek temposu durdurulabilirdi pek çok aptal
kaza ya da hastalık ya da… benim tarafımdan.
Ailemin hiçbir ferdinin bir geri dönüş şansı önerildiğinde tereddüt edeceğine
inanmıyordum – eğer ölümsüzlüğü tekrar ölümlülüğe değişebilirse. Hepimiz bunun
için ateşin içinde dururduk. Gerekirse günlerce ya da yüzyıllarca yanardık.
Türümüzün çoğu ölümsüzlüğü her şeyin ötesinde bir hediye olarak görürdü.
Bunun için yalvaran insanlar bile vardı onlara hediyelerin en karanlığını verebilecek
kişileri bulmak için karanlık yerleri arayanlar…
Biz değil. Benim ailem değil. Biz insan olabilmek için her şeyi verirdik.
Ama hiçbirimiz bir geri dönüş yolu için şu anda benim olduğum kadar çaresiz
olmamıştı.
Ön camdaki mikroskobik oyuklara baktım sanki camın içinde saklı bir çözüm
varmış gibi. Elektrik gitmemişti ve ellerimi direksiyonda tutmak için odaklanmam
gerekiyordu
Elim ona dokunduğum yerden tekrar acısız olarak iğnelenmeye başladı.
“Bella bence artık içeri girmelisin.”
Yorum yapmadan uydu arabandan çıktı ve arkasından kapıyı kapattı. Felaket
potansiyelini benim hissettiğim netlikle hissetmiş miydi?
Gitmek onu ekşitmiş miydi gitmesine izin vermenin beni ekşittiği kadar? Tek
avuntum onu kısa zaman içinde tekrar görecek olmamdı. Onun beni göreceğinden
daha kısa süre içinde. Gülümsedim ve onunla bir kere daha konuşmak için pencereyi
indirdim – vücudunun sıcaklığı arabanın dışındayken daha güvenliydi.
Ne istediğimi görmek için döndü meraklıydı.
Hala meraklıydı bugün çok fazla soru sormuş olmasına rağmen. Kendi
merakım hiçbir şekilde tatmin olmamıştı; sorularını cevaplamak sadece benim
sırlarımı ele vermişti – tahminlerim dışında ondan çok az şey almıştım. Bu adil
değildi.
“Ah Bella?”
“Evet?”
“Yarın sıra bende.”
Alnı kırıştı. “Ne sırası?”
“Soruları sorma sırası.” Yarın görgü tanıklarıyla dolu daha güvenli bir
yerdeyken kendi cevaplarımı alacaktım. Arabanın dışında bile elektriğin yansıması
havada vınladı. Ben de dışarı çıkmak istedim yanında durabilmek için bir bahane
olarak onu kapıya kadar geçirmek…
Daha fazla hata yapmak yok. Gaza bastım ve arkamda kaybolduğunda iç
çektim. Her zaman ya Bella’ya doğru yaklaşıyor ya da Bella’dan uzağa kaçıyor gibi
görünüyordum hiçbir zaman olduğum yerde kalamıyordum. Eğer biraz huzur
bulacaksak kendimi yerde tutmanın bir yolunu bulmak zorundaydım..




~~Buraya kadar x) ~~